PKW KFOR
Charakterystyka Państwa
Sobota, 20 październik 2018 r.

CHARAKTERYSTYKA PAŃSTWA

Ustrój polityczny

Republika Kosowo w myśl przyjętej 15 czerwca 2008 r. konstytucji jest państwem demokratycznym o parlamentarno-gabinetowym systemie rządów.
Prezydent wybierany jest przez parlament na 5-letnią kadencję z możŹliwością reelekcji. Od 10 lutego 2006 r. funkcję tę sprawuje Fatmir Sejdiu z Demokratycznej Ligii Kosowa (LDK). Premierem (od 9 stycznia 2008 r.) jest Hashim Thaci (PDK, Demokratyczna Partia Kosowa) stojący na czele koalicyjnego rządu PDK-LDK.
Funkcję ministra spraw zagranicznych sprawuje Skender Hyseni (PDK).
Parlament Kosowa (Kuvendi i Kosoves, Zgromadzenie Republiki Kosowo) wybierany na 4-letnią kadencję jest jednoizbowy i liczy 120 deputowanych. 10 mandatów ustawowo zarezerwowanych jest dla kosowskich Serbów, a 10 dla przedstawicieli pozostałych mniejszości. Na czele parlamentu stoi Jakup Krasniąi (PDK).

Ogłoszenie niepodległości i sytuacja po jej proklamowaniu
W dniu proklamowania przez Kosowo niepodległości władze Serbii potępiły ten akt, uznając go za sprzeczny z prawem międzynarodowym. Zapowiedziały również zerwanie współpracy z misją Unii Europejskiej w Kosowie. Prezydent Serbii Boris Tadić zwrócił się do sekretarza generalnego ONZ o unieważnienie proklamowania niepodległości Kosowa przez tamtejszy parlament, które nazwał "aktem secesji serbskiej prowincji Kosowo". Jednocześnie domagał się od wszystkich członków ONZ pełnego poszanowania suwerenności terytorialnej i integralności Serbii oraz odrzucenia proklamacji niepodległości Kosowa. Władze Serbii wprowadziły na Kosowo sankcje gospodarcze i polityczne oraz obniżyły rangę stosunków dyplomatycznych z państwami uznającymi Kosowo. Jednocześnie zapowiedziały utworzenie w Kosowie równoległych organów władzy z rządem i parlamentem wybieranym przez serbską ludność Kosowa i uznającym Kosowo za część Serbii. Obserwatorzy sceny politycznej nie wykluczają również oderwania od Kosowa terenów w większości zamieszkanych przez Serbów. 11 maja 2008 r. władze Serbii przeprowadziły również na terenie Kosowa zamieszkanego przez większość serbską ogólnokrajowe wybory parlamentarne do parlamentu Serbii oraz do władz lokalnych. Krok ten został skrytykowany zarówno przez władze Kosowa, jak i administrację międzynarodową.
Status Kosowa nie uległ zmianie według UNMIK-u. W dalszej części jest ono traktowane jako terytorium pod administracją międzynarodową. Aby ustawy uchwalane przez Parlament Republiki Kosowa weszły wżycie, nadal formalnie powinny być zatwierdzane przez UNMIK (Misja Tymczasowej Administracji ONZ - United Nations Interim Administration Mission), który przy tej czynności powołuje się na Rezolucję 1244 i na Podstawę konstytucyjna dla tymczasowych władz samorządowych Kosowa nadaną Kosowu przez UNMIK w 2001 r. Jednak ostatnia taka ustawa nosi datę 15 czerwca 2008 r. a więc sprzed dnia wejścia w życie Konstytucji Republiki Kosowa. Na niepodległość Kosowa i oderwanie od Serbii 15% jej terytorium rząd Serbii dotychczas nie wyraził zgody. Uchwalona jednogłośnie przez parlament Serbii nowa konstytucja stanowi, że Kosowo jest integralną częścią kraju. W tej sprawie w październiku 2006 r. przeprowadzono ogólnonarodowe referendum, w którym większość głosujących poparła konstytucję. Kwestia niepodległości Kosowa budzi wiele emocji w Serbii i w środowiskach serbskich poza jej granicami. Decyzja ogłoszenia niepodległości przez parlament Kosowa jest postrzegana jest przez wielu jako niezgodna z Kartą Narodów Zjednoczonych (jest to pierwsza po 1945 r. jednostronna zmiana granic w Europie, która może pociągnąć za sobą konsekwencje np. w Abchazji i Osetii Południowej). Z drugiej strony, USA utrzymuje, że Serbia prawnie utraciła Kosowo już w 1999 r., a inne interpretacje przemawiają za samookreśleniem narodów, także uświęconego Kartą Narodów Zjednoczonych i 8. postulatem Aktu Końcowego z Helsinek 1975 r.
Powszechna jest obawa, że samowolna niepodległość Kosowa może doprowadzić do dalszego rozpadu byłej Jugosławii (rozpad Bośni i Hercegowiny) oraz ponownego zaognienia sytuacji w Macedonii, gdzie także działała zbrojnie UÇK. Z drugiej strony, uznanie Kosowa przez Macedonię 9 października 2008 r. z zaledwie jednym głosem przeciw w parlamencie Macedonii, i obecne skuteczne sprawowanie rządu demokratycznie przez koalicję Macedończyków i przedstawicieli mniejszości narodowych - w tym Albańczyków, wskazuje na spójny rozwój polityczny tego kraju. Według polityków i politologów Unii Europejskiej rozpad Jugosławii wymagał przyznania niepodległości Kosowu, co m.in. stwierdził komitet Nagrody Pokojowej Nobla, czyniąc Martti Ahtisaari laureatem za 2008 r.
Część państw uznaje, że zgodnie z prawem międzynarodowym Kosowo nie miało prawa jednostronnie proklamować niepodległości, zatem de iure pozostaje częścią Serbii. Inne państwa uznają jednak, że jednostronne ogłoszenie niepodległości nie było złamaniem prawa międzynarodowego, zatem Kosowo de iure nie pozostaje częścią Serbii.
W dniu 17 lutego 2008 r. parlament kosowski w Prištinie proklamował niepodległość Kosowa. Do tej pory fakt ten uznały 62 państwa.


Państwa członkowskie UE wobec Kosowa
Uznają Republikę Kosowa
Nie uznają Republiki Kosowa

Flaga i herb Kosowa


Flaga Republiki Kosowa - na ciemnobłękitnym płacie sześć białych gwiazd pięcioramiennych, symbolizujących sześć grup etnicznych (Albań-czyków, Serbów, Romów, Turków, Bośniaków i Goranów), ponad złotą mapą konturową Kosowa. Flaga została przyjęta przez Zgromadzenie Narodowe 17 lutego 2008 roku. Herb Republiki Kosowa został formalnie zaprezentowany 17 lutego 2008 r. w związku z jednostronnym ogłoszeniem niepodległości. Nowy herb ma ten sam wzór co nowa flaga Kosowa, tyle że jest on umieszczony na zaokrąglonej, trójkątnej tarczy.

Władze i dane o społeczeństwie



Prezydent - Fatmir Sejdiu (ur. 23 października 1951 w Pakashticy k. Podujeva), albański polityk Kosowa, prawnik, prezydent Republiki Kosowa od 10 lutego 2006 roku.
W 1974 ukończył studia na wydziale prawniczym Uniwersytetu w Prisztinie. W latach 1974-1975 pracował jako dziennikarz, a następnie został przyjęty na etat asystenta na Wydziale Prawniczym uniwersytetu prisztińskiego. Pracuje jako profesor prawa na uniwersytecie w Prisztinie. Działa w Demokratycznej Lidze Kosowa, pełni w partii funkcję sekretarza generalnego. Sprawuje również mandat deputowanego do Zgromadzenia Kosowa (parlamentu) i zasiada w w Prezydium Zgromadzenia.
Po śmierci prezydenta Kosowa Ibrahima Rugovy w styczniu 2006 został wskazany przez Demokratyczną Ligę Kosowa jako kandydat na jego następcę. Objął funkcję 10 lutego 2006.
Żonaty, ma trzech synów.




Specjalny Przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ w Kosowie - Lamberto Zannier (ur. 15 czerwca 1954 w Fagagnie) - włoski dyplomata i polityk. 20 czerwca 2008 Lamberto Zannier został mianowany przez sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-moona Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ w Kosowie.





Premier - Hashim Thaçi (ur. 24 kwietnia 1968, w Buroje, Srbica, Kosowo), kosowski polityk i przywódca, przewodniczący Demokratycznej Partii Kosowa, jeden z byłych politycznych liderów Armii Wyzwolenia Kosowa (UÇK). Premier Kosowa od 9 stycznia 2008.
Thaçi studiował filozofię i historię na Uniwersytecie w Prisztinie. Po zakończeniu nauki wyemigrował do Szwajcarii. Rozpoczął studia podyplomowe w zakresie historii Europy Południowej na Uniwersytecie w Zurychu. Był tam również jednym z założycieli nowej partii politycznej, Ludowego Ruchu Kosowa. Jego ideologia nawiązywała do albańskiego nacjonalizmu i idei Wielkiej Albanii. W 1993 Thaçi opuścił Szwajcarię i wyjechał do Albanii. Został członkiem wewnętrznego dowództwa UÇK, odpowiedzialnym za środki finansowe, szkolenie i uzbrojenie rekrutów. Szkolił ich pod skrzydłami sprzyjającego Kosowu rządu albańskiego, z celem ostatecznego ich wysłania na tereny kosowskie. Jego partyzancki przydomek brzmiał "Gjarpëri" (Wąż).




Podział administracyjny Kosowa Kosowo podzielone jest na 5 regionów, które z kolei są podzielone na 30 gmin (alb. komuna, serb. opstina); Decan (Decani), Dragash (Dragas), Ferizaj (Urosevac), Fushe Kosove (Kosovo Polje), Gjakove (Dakovica), Gllogoc/Drenas (Glogovac), Gjilan (Gnjilane), Istog (Istok), Kacanik, Kamenice/Dardana (Kamenica), Kline (Klina), Leposaviq (Leposavic), Lipjan (Lipljan), Malisheve (Malisevo), Mitrovice (Mitrovica), Novoberde (Novo Brdo), Obiliq (Obilic), Peje (Pec), Podujeve (Podujevo), Prishtine (Pristina), Prizren, Rahovec (Orahovac), Shtime (Stimlje), Shterpce (Strpce), Skenderaj (Srbica), Suhareke (Suva Reka), Viti (Vitina), Vushtrri (Vucitrn), Zubin Potok, Zvecan; w nawiasach serbskie odpowiedniki nazw albańskich


Liczba ludności ok. 2 mln
Gęstość zaludnienia ok. 183 os./km
Średnia długość życia kobiety - 71 lat, mężczyźni - 67 lat
Bezrobocie 45% (w praktyce wyższe)
PKB 4 mld USD
Wzrost PKB 2,6%
PKB na 1 mieszkańca 1800 USD
Struktura PKB rolnictwo 20%; przemysł 20%; usługi 60%
Zadłużenie 1,2 mld USD
Inflacja 2%
Produkcja energii elektrycznej 3,996 mld kWh
Przemysł górnictwo, materiały budowlane, metale, skóry, maszyny, urządzenia
Eksport surowce i produkty, minerały i metale, złom, skóry, maszyny, urządzenia
Import surowce i produkty, żywność, drewno, chemikalia, maszyny i urządzenia elektryczne
Eksport najważniejsi partnerzy kraje CEFTA 56%
Import najważniejsi partnerzy UE 35%, Macedonia 15%, Serbia 13%, Turcja 8%